Buenos Aiaiaiaires

Een eeuwigheid lijkt het weer geleden.. maar ik zal proberen op een zo leuk mogelijke manier, want laten we het wel leuk houden, deze eeuwigheid in woorden om te zetten. Ik lees net terug dat ik er over dacht om me te laten masseren voor een schijntje. Dat was het laatste wat ik heb opgeschreven en de nieuwsgierige lezer vraagt zich nu natuurlijk af, en? lekker laten masseren? Of niet... Ik heb me niet laten masseren, aangezien ik het heel erg druk had. Dat is misschien niet goed voor te stellen, maar ik ben hier in BsAs toch wel heel erg veel bezig met school en met allerlei sociale activiteiten. Ik ben nog geen weekend in BsAs geweest en zit elke dag tot 1 uur op school. Tevens zijn ze hier niet vies van een beetje huiswerk, wat ik trouwens wel gewoon doe (want ik doe het voor mezelf, Thieme). Het hostel waarin ik nog steeds verblijf is nog steeds erg leuk, waarin ik met enkele andere leuke mensen toch wel tot de oude garde behoor. Het is wel relaxed om wat mensen om je heen te hebben die niet alweer na een paar dagen vertrekken, nog mooier dat ze kunnen praten en op een zelfde golflengte zitten. Over golflengtes gesproken, mijn idee was toen ik naar Zuid-Amerika ging om nogal wat golflengtes te temmen, maar helaas is dat er nog niet van gekomen. Buenos Aires ligt aan een rivier, Rio del Plata als je het mij vraagt, en één van de eigenschappen van rivieren is dat er nauwelijks natuurlijke golven ontstaan. Niet getreurd verder, ik krijg nog kansen zat in Chile, waar ik over een goeie week heenvlieg, laatste weekje in Buenos Aires dus.

Hoe is het me hier tot nu toe bevallen? Als ik eerlijk ben had ik me een feestparadijs voorgesteld, met momenten van gelukzalig dronkenschap tussen verlangende vleeslustigen, een eeuwigdurend Carnaval in prachtig gekleurde creaties, brandende ochtendzon, hoofdpijncolleges, clean cuts in clean water (Uruguay), raggende techno en tribalistic clubhouse, wakker worden en niks missen. Als ik eerlijk was geweest, dan had ik me zelf ook wel een iets minder rooskleurig beeld kunnen voorschieten, waarin school toch wel een prominente plaats in zou nemen in het leven van mijn alledag. Ik vind het niet erg, maar helemaal los ga ik hier nog niet. Aan de andere kant gaat m´n Spaans wel met sprongen vooruit en heb ik dit weekend finally tijd om de stad eens een beetje te leren kennen. Ook steken er steeds meer geruchten de kop op dat het hier eindelijk een keertje los gaat komen en daarmee bedoel ik dat de clubs opengaan. Edoch, net hoorde ik weer van niet. Zo gaat het hier al de hele tijd, ik vraag me af wie er achter deze verhalen zitten.. “with great ravishment, they spread like an itchy virus through the spiritual minds of the young and enthousiastic” (VPS). Anyhow, ik ben dit weekend gelukkig niet afhankelijk van de grillen van een één of andere debiele burgemeester, voor wie ik diepe haatgevoelens koester. Dit weekend zoek ik het weer iets buiten BsAs, alhoewel het slechts een klein beetje erbuiten is, zo´n 20 minuten rijden de provincie in. Daar wordt een enorm feest gegeven waar ik op de gastenlijst sta (koning..) en puntsjpuntsj-muziek wordt gedraaid. Ja, zo heet dat hier, net zoals in België boeinkboeink staat voor house, is dat hier het geval voor puntsjpuntsj. Het is inmiddels al kwart over 4 ´s middags en ik heb nog geen alcohol in m´n bloed, ik ga zo direct dus beginnen met afraffelen. Niet dat ik zoveel drink hier (ik ben ´s avonds te moe om het lang vol te houden), maar meer dat ik wel vroeg begin, rond half 5 op het dakterras van het hostel, gedoopt tot the ´Balcony Bar´ aka ´Rooftop Bar´. De laatste weken.

Ik ben de zieligste niet, en ik wilde Uruguay nog een kans geven om de op sommige punten wat tegenvallende trip op een andere manier goed te laten maken. Het idee bestond dus om vorig weekend weer de spullen te pakken en naar Uruguay te vertekken. Ik besloot me dit keer wel goed voor te bereiden en even uit te zoeken of er wel iets leuks te doen was. Dit had ik beter niet kunnen doen, of iets grondiger, aangezien ik dacht dat er carnaval was in Montevideo en dit ook zo bleek te zijn. Toch kreeg ik na enige navraag bij deze en gene te horen dat ze dachten van niet. Tegelijkertijd, naarstig als altijd op zoek naar alternatieven, kreeg ik te horen dat op 3 uur afstand met de bus (dus goedkoper), in het plaatsje Gualegauychú, 1 van de grootste carnavals ter wereld werd gehouden. Een keuze was snel gemaakt en de beslissing om naar het alternatief te gaan even snel genomen. Een keuze maak je immers en beslissingen worden genomen, het liefst door mij. Na een zeer vermoeiende week, waarin we nota bene een examen moesten afleggen om naar het volgende niveau getild te worden, zaterdagochtend in een nóg luxere en ruimere bus (dan die in Uruguay) richting Gualeguaychú. Het landschap was iets minder divers dan in Uruguay, daarnaast waren mijn ogen natuurlijk ook al wat meer gewend en dus kon ik me makkelijk concentreren op m´n boek en heb ik heerlijk zitten lezen. In het begin echter werd de rust verstoord door twee dronken en tevens domme Argentijnen (ze gingen minutenlang schreeuwen, tegen elkaar, toen we langs het Boca-stadion reden => vind ik niet getuigen van slimheid) die achter me zaten. Erg vervelend altijd, je zegt uit beleefdheid even hallo, vervolgens vraagt de wederpartij waar je vandaan komt, hoe lang je bent en of je basketbal speelt, voegt er tevens aan toe dat er lekkere wijven in Argentinië zijn (ohja joh?) en dan denk je dat het afgelopen is. Maar nee hoor, dronken mensen moeten vaak laten weten dat ze dronken zijn en niet door een pet te dragen waarop staat ¨Estoy borracho¨ (=ik ben dronken) en daarmee door het gangpad te lopen. Nope, ze doen dat door regelmatig met hun stinkende bek over je stoel heen te hangen en met onverstaanbaar argentijns iets proberen uit te leggen. Het duurde niet lang voordat ze in slaap vielen en voor m´n gevoel even later kwamen we aan in Gualeguaychú. Erg aantrekkelijk was de stad niet, ik denk eerlijk gezegd dat ze hun best hebben gedaan het er zo lelijk mogelijk uit te laten zien. Om het allemaal niet teveel te rekken, zo lelijk de stad, zo mooi het carnaval. De chica´s, de sfeer, de chica´s, de versieringen, de chica´s. Ja, er zijn echt mooie vrouwen in Zuid-Amerika, en een aantal verzamelen zich tijdens carnaval om, zonder gene, rond te paraderen in prachtige weinigverhullende outfits en de ogen te plezieren. Dit voelde als Zuid-Amerika, en dit gevoel is echt iets te moeilijk voor ondergetekende om te zetten in woorden. Een paar uur en een paar honderd perfect bodies later richting de boulevard om naar een zich daar gevestigde discotheek te gaan. Op de drukste avond van het jaar was de toegangsprijs maar liefst 10 peso en was een dubbele vodka met ijs (echt tot de nok toe gevuld) 7 peso. Dat viel mee, de muziek was bagger, de mensen waren leuk en het was weer licht toen we naar buiten gingen. Deze week in het hostel zijn er 2 Nederlandse meisjes aangekomen die zichzelf Zipje en Zopje noemen, van Bert en Ernie. Omdat ik wist dat het van Bert en Ernie was kreeg ik meteen punten. Ik weet nou nog steeds niet wat ik met die punten kan doen, ik merk het wel. Van één meisje is haar portemonnee gister gejat, dus ik hoop dat die punten in ieder geval niet daarin zaten, anders kan ik er naar fluiten. Ik heb ook al een tijdje niet gefloten, dus op zich zou dat niet erg zijn om dat weer eens te oefenen. Verder was het deze week in het hostel weer eens ouderwets gezellig en ben ik met wat maatjes (van de oude garde) een dagje richting Pilar gegaan, een rustiek gedeelte net buiten BsAs. Daar heb ik heerlijk gechilld, gevoetbald, gezwommen, gegeten, gedronken en in de zon gelegen. Prima dagje om te spijbelen. Nu gaat mijn weekend beginnen, eindelijk los, net als de awake-gangers onder jullie. In chronologische volgorde: huiswerk, drinken, uitgaan, brakker worden, strand, drinken, drinken, ontnuchteren, siesta, getting ready, PARTY!, eventjes tukken, stad beetje bezichtigen, shoppen op een grote hippiemarkt, eten en kapot in slaap vallen.