Buenos Aiaiaiaires

Een eeuwigheid lijkt het weer geleden.. maar ik zal proberen op een zo leuk mogelijke manier, want laten we het wel leuk houden, deze eeuwigheid in woorden om te zetten. Ik lees net terug dat ik er over dacht om me te laten masseren voor een schijntje. Dat was het laatste wat ik heb opgeschreven en de nieuwsgierige lezer vraagt zich nu natuurlijk af, en? lekker laten masseren? Of niet... Ik heb me niet laten masseren, aangezien ik het heel erg druk had. Dat is misschien niet goed voor te stellen, maar ik ben hier in BsAs toch wel heel erg veel bezig met school en met allerlei sociale activiteiten. Ik ben nog geen weekend in BsAs geweest en zit elke dag tot 1 uur op school. Tevens zijn ze hier niet vies van een beetje huiswerk, wat ik trouwens wel gewoon doe (want ik doe het voor mezelf, Thieme). Het hostel waarin ik nog steeds verblijf is nog steeds erg leuk, waarin ik met enkele andere leuke mensen toch wel tot de oude garde behoor. Het is wel relaxed om wat mensen om je heen te hebben die niet alweer na een paar dagen vertrekken, nog mooier dat ze kunnen praten en op een zelfde golflengte zitten. Over golflengtes gesproken, mijn idee was toen ik naar Zuid-Amerika ging om nogal wat golflengtes te temmen, maar helaas is dat er nog niet van gekomen. Buenos Aires ligt aan een rivier, Rio del Plata als je het mij vraagt, en één van de eigenschappen van rivieren is dat er nauwelijks natuurlijke golven ontstaan. Niet getreurd verder, ik krijg nog kansen zat in Chile, waar ik over een goeie week heenvlieg, laatste weekje in Buenos Aires dus.

Hoe is het me hier tot nu toe bevallen? Als ik eerlijk ben had ik me een feestparadijs voorgesteld, met momenten van gelukzalig dronkenschap tussen verlangende vleeslustigen, een eeuwigdurend Carnaval in prachtig gekleurde creaties, brandende ochtendzon, hoofdpijncolleges, clean cuts in clean water (Uruguay), raggende techno en tribalistic clubhouse, wakker worden en niks missen. Als ik eerlijk was geweest, dan had ik me zelf ook wel een iets minder rooskleurig beeld kunnen voorschieten, waarin school toch wel een prominente plaats in zou nemen in het leven van mijn alledag. Ik vind het niet erg, maar helemaal los ga ik hier nog niet. Aan de andere kant gaat m´n Spaans wel met sprongen vooruit en heb ik dit weekend finally tijd om de stad eens een beetje te leren kennen. Ook steken er steeds meer geruchten de kop op dat het hier eindelijk een keertje los gaat komen en daarmee bedoel ik dat de clubs opengaan. Edoch, net hoorde ik weer van niet. Zo gaat het hier al de hele tijd, ik vraag me af wie er achter deze verhalen zitten.. “with great ravishment, they spread like an itchy virus through the spiritual minds of the young and enthousiastic” (VPS). Anyhow, ik ben dit weekend gelukkig niet afhankelijk van de grillen van een één of andere debiele burgemeester, voor wie ik diepe haatgevoelens koester. Dit weekend zoek ik het weer iets buiten BsAs, alhoewel het slechts een klein beetje erbuiten is, zo´n 20 minuten rijden de provincie in. Daar wordt een enorm feest gegeven waar ik op de gastenlijst sta (koning..) en puntsjpuntsj-muziek wordt gedraaid. Ja, zo heet dat hier, net zoals in België boeinkboeink staat voor house, is dat hier het geval voor puntsjpuntsj. Het is inmiddels al kwart over 4 ´s middags en ik heb nog geen alcohol in m´n bloed, ik ga zo direct dus beginnen met afraffelen. Niet dat ik zoveel drink hier (ik ben ´s avonds te moe om het lang vol te houden), maar meer dat ik wel vroeg begin, rond half 5 op het dakterras van het hostel, gedoopt tot the ´Balcony Bar´ aka ´Rooftop Bar´. De laatste weken.

Ik ben de zieligste niet, en ik wilde Uruguay nog een kans geven om de op sommige punten wat tegenvallende trip op een andere manier goed te laten maken. Het idee bestond dus om vorig weekend weer de spullen te pakken en naar Uruguay te vertekken. Ik besloot me dit keer wel goed voor te bereiden en even uit te zoeken of er wel iets leuks te doen was. Dit had ik beter niet kunnen doen, of iets grondiger, aangezien ik dacht dat er carnaval was in Montevideo en dit ook zo bleek te zijn. Toch kreeg ik na enige navraag bij deze en gene te horen dat ze dachten van niet. Tegelijkertijd, naarstig als altijd op zoek naar alternatieven, kreeg ik te horen dat op 3 uur afstand met de bus (dus goedkoper), in het plaatsje Gualegauychú, 1 van de grootste carnavals ter wereld werd gehouden. Een keuze was snel gemaakt en de beslissing om naar het alternatief te gaan even snel genomen. Een keuze maak je immers en beslissingen worden genomen, het liefst door mij. Na een zeer vermoeiende week, waarin we nota bene een examen moesten afleggen om naar het volgende niveau getild te worden, zaterdagochtend in een nóg luxere en ruimere bus (dan die in Uruguay) richting Gualeguaychú. Het landschap was iets minder divers dan in Uruguay, daarnaast waren mijn ogen natuurlijk ook al wat meer gewend en dus kon ik me makkelijk concentreren op m´n boek en heb ik heerlijk zitten lezen. In het begin echter werd de rust verstoord door twee dronken en tevens domme Argentijnen (ze gingen minutenlang schreeuwen, tegen elkaar, toen we langs het Boca-stadion reden => vind ik niet getuigen van slimheid) die achter me zaten. Erg vervelend altijd, je zegt uit beleefdheid even hallo, vervolgens vraagt de wederpartij waar je vandaan komt, hoe lang je bent en of je basketbal speelt, voegt er tevens aan toe dat er lekkere wijven in Argentinië zijn (ohja joh?) en dan denk je dat het afgelopen is. Maar nee hoor, dronken mensen moeten vaak laten weten dat ze dronken zijn en niet door een pet te dragen waarop staat ¨Estoy borracho¨ (=ik ben dronken) en daarmee door het gangpad te lopen. Nope, ze doen dat door regelmatig met hun stinkende bek over je stoel heen te hangen en met onverstaanbaar argentijns iets proberen uit te leggen. Het duurde niet lang voordat ze in slaap vielen en voor m´n gevoel even later kwamen we aan in Gualeguaychú. Erg aantrekkelijk was de stad niet, ik denk eerlijk gezegd dat ze hun best hebben gedaan het er zo lelijk mogelijk uit te laten zien. Om het allemaal niet teveel te rekken, zo lelijk de stad, zo mooi het carnaval. De chica´s, de sfeer, de chica´s, de versieringen, de chica´s. Ja, er zijn echt mooie vrouwen in Zuid-Amerika, en een aantal verzamelen zich tijdens carnaval om, zonder gene, rond te paraderen in prachtige weinigverhullende outfits en de ogen te plezieren. Dit voelde als Zuid-Amerika, en dit gevoel is echt iets te moeilijk voor ondergetekende om te zetten in woorden. Een paar uur en een paar honderd perfect bodies later richting de boulevard om naar een zich daar gevestigde discotheek te gaan. Op de drukste avond van het jaar was de toegangsprijs maar liefst 10 peso en was een dubbele vodka met ijs (echt tot de nok toe gevuld) 7 peso. Dat viel mee, de muziek was bagger, de mensen waren leuk en het was weer licht toen we naar buiten gingen. Deze week in het hostel zijn er 2 Nederlandse meisjes aangekomen die zichzelf Zipje en Zopje noemen, van Bert en Ernie. Omdat ik wist dat het van Bert en Ernie was kreeg ik meteen punten. Ik weet nou nog steeds niet wat ik met die punten kan doen, ik merk het wel. Van één meisje is haar portemonnee gister gejat, dus ik hoop dat die punten in ieder geval niet daarin zaten, anders kan ik er naar fluiten. Ik heb ook al een tijdje niet gefloten, dus op zich zou dat niet erg zijn om dat weer eens te oefenen. Verder was het deze week in het hostel weer eens ouderwets gezellig en ben ik met wat maatjes (van de oude garde) een dagje richting Pilar gegaan, een rustiek gedeelte net buiten BsAs. Daar heb ik heerlijk gechilld, gevoetbald, gezwommen, gegeten, gedronken en in de zon gelegen. Prima dagje om te spijbelen. Nu gaat mijn weekend beginnen, eindelijk los, net als de awake-gangers onder jullie. In chronologische volgorde: huiswerk, drinken, uitgaan, brakker worden, strand, drinken, drinken, ontnuchteren, siesta, getting ready, PARTY!, eventjes tukken, stad beetje bezichtigen, shoppen op een grote hippiemarkt, eten en kapot in slaap vallen.

Buenos Aires - Eerste impressies

Een week bestaat uit 7 dagen, maar ik heb nog niet meegemaakt dat 7 dagen zo lang kunnen duren. Hier gaat dan ook niet helemaal het gezegde ´time flies when you´re having fun´ op, aangezien ik nou niet echt kan zeggen dat ik me niet heb vermaakt. Ondanks dat het feit dat ik m´n agenda al sinds ik weg ben niet meer heb opengeslagen, heb ik niet het gevoel dat ik omkom in de tijd. Na aankomst in Buenos Aires (BsAs) een interessante taxirit richting de school waar ik nu al enkele dagen Spaans aan het leren ben. Rijdend door de outerskirts van BsAs enkele indrukken die me bij zijn gebleven. Ik denk dat, ook al rookt een taxichauffeur niet, dat hij toch een equivalent van 2 pakjes sigaretten per dag binnen krijgt, aangezien nog weinig auto´s hier voorzien zijn van airconditioning. Dit betekent dus dat de taxichauffeur z´n raam opendoet er door de beweging die de auto in voorwaartse richting maakt een verkoelend briesje ontstaat, welke voor een groot deel gevuld met de uitlaatgassen. Het verkeer, bestaande uit een aanzienlijk deel mooie oude auto´s en bussen van Amerikaanse makelij, produceert in deze stad een enorme hoeveelheid, maar goed.. met m´n ventolin altijd bij me sla ik me er wel doorheen, heb niet voor niets extra medicijnen meegenomen, niet waar? De taxirit, ongeveer een half uur richting een wijk buiten het centrum, waar de school dus staat, koste ongeveer 15 euro. Dit lijkt misschien goedkoop, maar inmiddels, na vele taxiritten achter de rug, weet ik dat we genaaid zijn. Aan de andere kant.. je bent pas genaaid als je je genaaid voelt (wat een #%&$-tekst). Terwijl de meer bewoonbare gebieden van BsAs in de verte ontwaarden, keek ik om me heen en zag dat de economie hier toch wel een paar goeie klappen heeft gehad. Talloze half afgebouwde kantoren vullen als rotte karkassen de braakliggende terreinen in de uiterwaarden van de stad, eens bloeiend en vol van verwachtingen. Slechts de graffiti op de muren geven dit aanzicht een beetje kleur. Ik vind het wel mooi, denkend aan dikke underground feesten en wat meer.. De taxichauffeur praat in z´n moedertaal over de stad en ik, beleefd als ik ben, beaam het allemaal, af en toe proberend een Spaans woordje er doorheen te gooien.

Na deze taxirit, moe en bezweet, belden we (Jasper en ik) aan bij wat de school zou moeten voorstellen. Van de buitenkant leek het meer een normaal flatje dan een school, maar gelukkig was de eerste indruk het tegenovergestelde aan wat we mochten verwachten. Een warm onthaal, iedereen zoenen, werd ons deel. Overal waar ik om me heen keek vrouwen (en een ietwat vrouwelijke jongen) en al die vrouwen keken naar mij en schreeuwden in het rond. Wat bleek, ik was de langste persoon in BsaS, wat gevierd moest worden door me voor te stellen aan nog meer vrouwen. Toch raar, dat je uiterlijk zo´n invloed kan hebben op het gedrag van bepaalde mensen van een bepaalde cultuur en met een bepaald geslacht. Ik vond het wel grappig. Na dit feestelijk onthaal hebben we een hostel uitgekozen, waar ik tot op de dag van vandaag heel erg tevreden mee ben. De mensen zijn top, voorzieningen zijn goed, het kost minder dan 5 euro per nacht, het is in een leuke buurt en meer... Over minder dan 5 euro gesproken, in de stad heb je echt duizenden restaurantjes die voor minder dan 5 euro echt een prachtig maal, inclusief drank voor je neerzetten. Ik heb het dan niet over die shabby restaurantjes met plastic stoelen, en een schnitzel als daghap, maar echt classy a-la-carte eetgelegenheden. Ikzelf heb al een aantal keer genoten van een biefstuk, zo ontzettend mals en goed bereid, dat is eigenlijk gewoon heel erg genieten. Maar het is natuurlijk niet alleen eten wat de klok slaat, maar helaas is een erg belangrijk aspect vooralsnog geen onderdeel van m´n bioritme. Bioritme blij, ik wat minder. Het geval wil namelijk, dat al bijna 2 maanden de clubs dicht zijn en het uitgaan beperkt wordt tot het drinken in een bar, iets wat me ook enigszins en af en toe genoegdoening geeft, maar BsAs is toch wel een van de vetste steden in de wereld qua uitgaan. Toch erg jammer, maar ik heb hoop, misschien komt het nog goed.

Uruguay
Omdat er dus geen clubs open waren en ik hoorde dat er carnaval was, dat vooral gevierd zou worden in Uruguay, ging ik, met Jasper, na een slapeloze nacht richting Uruguay. De overtocht wordt verzorgd door slechts één bedrijf. Dit met bijna geen alternatieven een echte monopolist.. en dit was te merken.

"Nadat je erachter komt dat de informatie op de website niet meer up-to-date was (dientengevolge 2 uur moet wachten en een ticket duurder is), word je, na eerst bij de ´caja´ in de rij te hebben gestaan, op een zeer onvriendelijke (voor mij nieuw in BsAs) naar een andere rij gestuurd om ´iets´ te halen. Het is onduidelijk wat hij bedoeld en welke rij het is, maar op goed geluk (en goed gelukt), gingen we in de meest voor de hand liggende rij staan. Dit proces, ook een beetje door onze onbenulligheid, herhaalde zich nog 2 keer, waarnaar we weer terechtkwamen bij de meest ongezellige Argentijn in Buenos Aires. Voor me werd een vrouwmens van ongeveer 60 ongelooflijk onbehoorlijk behandeld en uiteindelijk weggefoeterd door het ventje van ongeveer mijn leeftijd. Hij wordt door z´n moeder geslagen en z´n vriendin is een hoer, zoiets moet het waarschijnlijk wel zijn. Goed voorbereid op z´n nietsontziende tirannie doorstonden we z´n gelijkwaardige behandeling met verve en werd het eveneens onbeschofte bedrag van m´n rekening afgeboekt."

Uruguay is mooi, merk ik terwijl ik door het raam van de erg comfortabele bus naar buiten kijk en het landschap over m´n ogen laat glijden. Opvallend zijn weer het aantal oude auto´s die in grote getale weg staan te rotten in tuinen, langs wegen en straten (waarom opruimen?), opvallender is dat er nog een flink percentage rijdt. Het reisdoel was een surfdorpje in het oosten van Uruguay, ook part-time jetset haven. Als ik terugkijk vond ik het toch wat overdreven om 2 volle dagen reizen (overigens heel erg comfortabel) om één dag in dit niet heel erg bijzondere dorpje te toeven. Helaas waren de golven niet goed, zodat het surfen niet doorging. Ondanks dit en het wat tegenvallende uitgaan, toch erg leuke mensen ontmoet en een prima weekend gehad. Misschien doe ik dit weekend, na de opgedane contacten, weer Uruguay aan, dit keer Montevideo.. en dan ga ik ook echt helemaal los (werd ´s tijd). Anyways, BsAs heeft me ook nog erg veel te bieden en daarom ga ik nu ook stoppen. Huiswerk en drinken staan op het programma vandaag, misschien nog een uurtje laten masseren voor 15 peso (bijna 4 euro) vlakbij m´n hostel.