Barcelona...

Eindelijk, een woord, een zin. Zinnen die erop los zinnen, van mij voor de lezer, voor jou.. of is het andersom, schrijf ik dit alleen maar op voor mezelf, vraag ik mezelf af. Het zou kunnen, waarom anders zou ik de moeite nemen om dit op mijn website te zetten? Ik denk aan mezelf, dat is wel duidelijk. Uiteindelijk, wie niet, wie handelt nou niet alleen maar, bewust of onbewust, om jezelf gelukkiger te maken? En wie ben jij om te zeggen dat de ene manier beter is dan de andere? Betekent beter dat je anderen tijdelijk meer gelukkig maakt? Mensen die normaalgesproken, met hun eigen capaciteiten, zichzelf niet gelukkig kunnen maken? Omdat jij zo fortunate bent in het leven, ben je dan moreel gedwongen om een deel ervan in te leveren zodat anderen goed over je denken en je je daarvoor beter voelt? Zit er wel iets in, dat denk ik tenminste.. alhoewel we elkaar uitmoorden, oorlog op oorlog, werken we elkaar wel omhoog. Misschien daardoor wel, strongest will survive, in a way then, misschien is dat ook wel een soort van evolutie.. Zijn de mensen, ik zeg derde wereldlanden (waar trek je de grens?), omdat ze nou eenmaal een achterstand hebben opgelopen, meteen minderwaardig? Is het terecht dat als je in welk land dan ook komt, dat een achterstand heeft opgebouwd, ook al komt het doordat ze niet de formule voor buskruit op tijd wisten te achterhalen, ze naar je opkijken dat je uit ‘EUROPA’ komt, zelfs Nederland? Er zijn mensen die hier niet over na denken, anderen doen dat wel. Of dat slecht is of goed, moet de persoon zelf goed over nadenken, aangezien, naar mijn mening, deze persoon dat allemaal voor zichzelf doet.


Dit gezegd, zou ik de lezer graag een beetje willen informeren over mijn leven hier, mein lebensraum, hoe swastika dit ook mag klinken.. Ikzelf zou lebensraum beschouwen als een mooie methaphoor waarin ik leef, soms oneindig groot, tot ver voorbij de sterren, andere keren weer, mijn ogen geopend, klein, nietig, angstvallig omsloten door de hekken van mijn geest, de sleutel ergens verstopt, maar in het donker is het moeilijk zoeken. Het leven dat ik beschouw als echt, realist als ik ben (wie niet?), een leven dat als wisselvallig is als het weer, het geven en nemen. Wist je dat de meest snelle computers ter wereld in Japan staan, en dat ze daar het weer voorspellen? Ik kan je vertellen dat ik als wisselvallig ben als het weer, seizoenen gaan en komen, en dat geen computer, nergens ter wereld, mijn gedachten kan voorspellen.. zelfs ik niet, ik heb geen idee wat ik na het einde van deze zin ga herlezen. Ik weet zelfs niet waarom ik dit allemaal kwijt wil aan jou, en jij kan iedereen zijn, Internet is for free, right?


Ik weet niet meer precies waarom ik dit begonnen ben, maar het maakt nu niet maar uit. Ik ging vertellen over datgene wat de lezer eventueel interesseert, en datgene, eerder diegene, ben ik. Eventueel aan de arrogante kant (voor de mensen die niet in mij geïnteresseerd zijn), maar goed, ik schrijf dit ook gedeeltelijk niet aan jou. Je begrijpt hopelijk wel dat ik het erg op prijs zou stellen als je de moeite neemt me te begrijpen, maar dat is helemaal aan jezelf. Goed, waar waren we gebleven. In het kort is dit stukje dus voor mij, over mij en door mij. Thieme, het centrum van mijn universum, zou ik het kunnen noemen, maar waarom een titel verzinnen?


Bon, ik zit nu in mijn kamer in Barcelona, in mijn Ikea-design slaapkamer, achter 1 van de eerste laptops uit de computergeschiedenis. Ik zie dat bovenstaand stukje een enigszins zwartgallige sfeer heeft geschept, en dat de lezer daaruit af zou kunnen leiden dat ik niet altijd even gelukkig ben. Daar zou een kern van waarheid in kunnen zitten, maar dan vergeet de lezer eveneens dat er meer dan genoeg momenten van geluk tegenover staan en ik misschien wel een beetje overdrijf om het geheel meer boeiend te maken, wie zal het zeggen? Ook moet ik zeggen dat ik mezelf af en toe vrijwillig in de diepste spelonken van mijn geest begeef, aangezien ik dan beter kan denken (mmz.. ooit een ideetje van Plato?).


Als je kijkt naar eten, slapen en studie/werk (vaste daginvulling) zie je dat onze levens niet veel verschillen, wat het misschien interessant maakt is te vertellen wat ik dan in de tussentijd doe, met mijn overvloed aan vrije tijd, in deze prachtige stad. Iets wat m’n ouders misschien niet al te gelukkig maakt, maar ik kan je vertellen, dat maakt het mij ook niet altijd. Om eerlijk te zijn, omdat mijn studie niet echt veel tijd van me eist, zwem ik in een oceaan van vrije tijd. Waar een normaal mens aan 8 uur slaap genoeg heeft, doe ik het gemiddeld met 10 uur. Zelfs dan zijn er dagen dat ik me zou vervelen, had ik laatst niet een lading boeken gekocht. Heerlijk, ik spendeer uren op de bank te lezen, en dat geeft me ook wel een lekker gevoel, maar nog steeds kriebelt iets in me, een soort gevoel van non-produktiviteit. Ik had je graag willen vertellen dat ik een leuk baantje had gehad of een leuk meisje waarbij ik dit gevoel teniet zou kunnen doen, maar de opbouw van deze zin zou niet zo geweest zijn als dit het geval was. Helaas ben ik op deze gebieden vooralsnog weinig succesvol geweest. Bij het eerste is het een kwestie van veel proberen, doorzetten en soortgelijke termen, terwijl bij de tweede het omgekeerde het geval schijnt te zijn. Afgezien van het feit dat werk noch liefde deel uitmaken van mijn dagelijkse leven hier, gaat alles verder uitstekend. Het uitgaansleven is van een zeer hoogstaand niveau (evenals de prijzen), de stad is prachtig, het weer, de musea, mijn huis en de buurt waarin ik leef, de vrienden die ik heb gemaakt, allen factoren die waarover ik erg te spreken ben.


Ongelooflijk, wat betreft uitgaan zijn de mogelijkheden hier ongekend, maandag tot en met zondag (of neem elke andere dag en eindig met de dag ervoor) kan men tot de zon op gaat tijdelijk geluk vinden in het doolhof van verschillende muziekstijlen, meestromend met de symfonie der tonen, naar de sterren en terug op aarde, je ogen geopend naar een wit plafond, je 1-persoonsbed gevuld volgens bestemming. Jazzbars, tapasbarretjes, hippe, trendy, alternatieve, artistieke, clandestiene drinkgelegenheden zijn overal om de hoek, evenals een oerwoud van discotheken, dat het soms moeilijk maakt tot een keuze te komen. Echter, voor de mooiste avond tot nu toe, werden deze gelegenheden allen gelaten voor wat het was. Ik kom er zo op terug, maar deze avond was er niet geweest zonder het mooiste weekend tot nu toe.


Vorig weekend, half oktober ergens, ging ik na een korte nacht mee met een georganiseerde tour voor Erasmus-studenten in Barcelona, waarbij het huis/kasteeltje van Dali bezocht werd, evenals enkele leuke plekken en het stadje Gerona. Normaalgesproken heb ik het niet zo op georganiseerde tours, maar dit weekend was toch in 1 woord perfect te noemen. Ik had van tevoren niet echt een idee wat voor soort mensen te verwachten, maar dat er zo’n leuke groep zou komen (ik vond het lastig m’n aandacht te verdelen), had ik niet durven dromen. Ook de plekken die we bezochten mooi, interessant en leuk, het weer was het gehele weekend prachtig, de temperatuur overdag boven de 30 graden. ’s Avonds verbleven we in een huis in een prachtige omgeving, denkend aan Toscane, met zwembad en gratis sangria. Na dit weekend was opeens mijn vriendengroep verdubbeld en werd er, hier komen we terug bij de mooiste avond tot nu toe, afgesproken om de dinsdag erop met z’n allen bijeen te komen in la Champagneria, een tapasbar dat haar eigen Cava (Champagne) maakt. De prijs (aan de bar!) voor een fles begint bij 1,40 en ook de tapas zijn bijna gratis. Door dit rare prijsbeleid is dit kleine tentje elke dag tot de nok toe gevuld en als je dan met 50 man daar gaat afspreken, dan kun je op 2 vingers natellen dat het niet gaat werken. Ik woon nogal groot en stelde voor via de supermarkt (inkopen) naar mijn huis te gaan, met z’n allen dan. Het begon als een ontzettend gezellige avond, die nog beter eindigde. Omdat ik het rond een uur of 2 ’s nachts wel welletjes vond, stelde ik voor om nog wat biertjes te kopen op straat, muziekinstrumenten te halen, en naar het strand te gaan. Het grof vuil werd de dag erna opgehaald en er was een overvloed aan brandbaar materiaal beschikbaar. Met deze prachtige groep mensen, een gitaar, een accordeon, een doos die diende als bongo, zaten we tot de zon op kwam rond het vuur, prachtig, gratis en onbetaalbaar tegelijk.


Omdat ik weet dat je niet ongestraft een mooie tijd kan hebben, probeerde ik de onafwendbare afdaling die de dagen erop zou volgen een beetje aangenamer te maken door wat af te spreken met een meisje de dag erop. We zouden nu eindelijk een keertje gaan salsa-dansen, maar vanwege ons beider brakheid en een zee regenwater die neerkwam in Barcelona besloten we dat het niet zo’n goed plan zou zijn om uit te gaan. In plaats daarvan had zij een filmpje meegenomen, wat we na het eten zouden gaan kijken.. de avond verliep voorspoedig, ze vond het eten heerlijk (gevulde kip met een taartje van groenten, spinazie, aardappel, verschillende kazen, appel, honing en spek), zelfs nog beter dan de vorige keer (tapas), mijn muziek goed, er werd gezellig op los gekeuveld, en tussen de oppervlakkige bedrijven door werd er zelfs nog af en toe een gevoelige noot gespeeld. Ondertussen werd de kraan in de hemel nog een slagje verder opengedraaid en begonnen in Gerona, waar ik dus enkele dagen daarvoor was, de eerste auto’s van de weg af te drijven, en kelders vol te lopen. Ver van dit alles fonkelde het kaarsvuur lonkend in de ogen van het prachtige meisje dat tegenover me zat, terwijl ik de tweede fles aanbrak, zo aan het einde van de maaltijd. Uit oogpunt van efficiëntie, en enigszins vooruit wensend, stelde ik voor om de film in mijn kamer te gaan kijken, en ik ontstak alvast de kaarsjes om een bepaalde sfeer te scheppen. Daar lagen we dan, gezellig op mijn bed, twee jonge vrijgezellen, niet onaardig van uiterlijk, klaar om gegrepen te worden door de sterke verhaallijn van een goede film, bij tijden ingrijpend en emotioneel afgewisseld door enkele humoristische wendingen. Het duurde niet lang voordat we doorhadden deze Franse film, hoe kan het ook anders, nagesynchroniseerd was door een slecht verstaanbaar Spaans, noch was de beeldkwaliteit bijster goed. Het eerste probleem probeerde ik een kwartier lang vergeefs op te lossen door ondertitels te downloaden, bij elke minuut een klein beetje van de magiek wegtikkend dat eventueel onderdeel was van deze avond. Na een kostbare tijd zonder vruchten, begonnen we zoals we al eerder begonnen waren. Ondanks dat de vloeiende lijn van de avond enigszins doorbroken was, waren er nog steeds enkele veelbelovende randvoorwaarden voor een lange nacht aanwezig. Ten eerste zaten we, gezellig met z’n tweeën, op mijn bed, omgeven door kaarsjes, waarvan sommigen een heerlijk aroma deelde met de warme lucht die ons omgaf. Verder was er nog bijna een hele fles wijn over, mengbaar met en meenemend eventuele overpeinzingen of onzekerheden, weg van het hoofd, zodat er niet over gedacht kan worden. Als laatste was er de regen, geen romantisch getik op de ramen, maar hemel die omlaag stortte, straten veranderend in rivieren, aangevuld door de tranen van daklozen. Over het gevoel dat er tussen ons bestond, kan ik weinig zeggen, aangezien ik mezelf normaal gesproken te hoog daarbij inschat. Wel moet ik opmerken dat er ondanks een goede verstandhouding, overeenkomsten in verleden en gedachten, weinig gelachen werd. Het schijnt dat lachen ook allemaal fysische gevolgen heeft, en misschien is een verhoogde aantrekkingskracht daar wel één van. Niet dat ik daar toen me bezig was, nee, ik probeerde de film te volgen, die me eigenlijk steeds minder begon te boeien.


Op een willekeurig moment (neem het meest willekeurige moment) vond ik het genoeg geweest en schoof ik alle gevoelens opzij die me zeiden dat de randvoorwaarde connectie nog niet was gedetecteerd. Het bleef een prachtig meisje en sommige andere gevoelens wegen nou af en toe zwaarder dan de genoemde afwezigheid. Wacht maar, zei ik, eigenwijs als ik was, over een uurtje… wat niet is kan nog komen, niet waar? En zo begon ik m’n queeste ons energieprobleem op te lossen door een eerste stap richting koude kernfusie. Het blijkt wel weer dat ik de ballen verstand heb van scheikunde.


Na met een zachte klik de laptop te hebben gesloten, draaide ik me om, keek haar diep in de ogen, en nog voordat ze de kans kreeg iets te zeggen, nam ik haar de woorden uit de mond door te zeggen dat er kostbare tijd verloren ging. Ik boog voorover, plantte mijn rechterhand zachtjes tegen haar hals aan, mijn duim tegen de welving van haar kaakbeen, terwijl ik als een donkere wolk aan de hemel meer en meer haar gezichtsveld benam. Op nog geen 5 centimeter verwijderd van haar gezicht, mond lichtjes geopend, een draadje speeksel lopend van de punt van mijn tong naar één van mijn voortanden, maakte een gevoel zich meester van mij dat er enkele korte momenten later ervoor zou zorgen dat mijn tong op een erg onaangename manier slachtoffer werd van mijn eigen gebit. Niet lang nadat haar knie zich had geplant tussen mijn benen, liepen druppeltjes bloed langs mijn kin, ingehaald door een enkele impulsieve traan.


Nee geintje, mijn aanpak was verre van fysiek, eerder een directe verwijzing naar het feit dat er leukere dingen te bedenken zijn dan een niet al te beste, nagesynchroniseerde film te bekijken, en dat er niks extra nodig is, behalve haar medewerking. Nee, was het korte, duidelijke antwoord. Goed, schenk dan m’n glas wijn maar vol, braaf vervolgend met datgene waar we al mee bezig waren..


Ga onder de douche staan met de kranen vol opengedraaid en je wordt nog minder snel nat dan als je die avond een stap buiten de deur deed, maar het leek alsof ze er met plezier naar uitkeek, midden in de nacht naar buiten te gaan op zoek naar de nachtbus. Heb je je zwemdiploma, hoorde ik mezelf nog vragen, maar het haastige geklik van haar voeten op de trap overstemde mijn nutteloze geschenk aan de leegte. Vol onbegrip betrad ik vervolgens de huiskamer waar m’n huisgenoten me met vragende ogen opwachtten, evenmin begrijpend waarom het liep zoals het liep.


Denkend aan de neergaande lijn van de week, besloot ik de erop volgende dag meteen mijn volgende troef te spelen, en een schattig meisje op te bellen, dat ik tijdens het weekend ervoor had leren kennen. Ze nam niet op, maar later in de avond kreeg ik een erg veelbelovend berichtje en na eenzelfde tijdspanne zaten we gezellig wat te drinken, te praten en te lachen. Wat er de avond ervoor eventueel in gebreke bleef, was nu aanwezig, plus alle andere factoren waarvoor twee mensen elkaar leuk zouden kunnen vinden. (Waar blijft ‘ie toch, de ‘maar’?) De avond was dus uitermate gezellig, knus, zelfs lichamelijk contact werd gezocht (en beantwoord), MAAR… toen uiteindelijk het moment was aangebroken om door middel van een lang, geestverruimend en liefdevol schouwspel der tongen de parel der liefde te doen fonkelen in het licht van vurend verlangen, sloot de oester zich, de parel onbereikbaar, omsloten door de harde schil van gedachten aan haar vriendje in een ander land, niet eens haar thuisland.


Goed, je moet ook een beetje geluk hebben in het leven om het te bereiken, niet waar? Ik kijk omhoog, zie mijn plafond, zo’n 3½ meter boven me, en het zegt me niets, evenmin de kast die naast mijn bureau staat of willekeurig ander meubel of voorwerp in mijn kamer, en misschien is het wel tijd geworden om een einde aan dit verhaaltje te breien, maar dan niet letterlijk breien, beter een punt er achter zetten, letterlijk dan.