Chao Buenos Aires, bienvenido Santiago!

Minimalistische tonen stromen door hetzelfde medium waar jij nu deze woorden vandaan haalt. Rustgevende tonen, bellen klinken ver weg, m´n voet beweegt wat mee. De twee vliegen die voor me hun paringsritueel aan het doen zijn, schijnen er ook van te genieten. Een zwoele avond in den beginne, een contrast met de bizarre weersomstandigheden die in Nederland hun plaats vinden. Na een tijd in de hitte kun je terugverlangen naar de koude sneeuw die jullie omgeeft, voordat hetzelfde weer het in ongezellige bruine pap doet transformeren. Enkele dagen al in Chile, zoals je misschien weet valt het me alles mee.

Zoals altijd, zoals de tijd, zoals de gedachte en het geschreven woord. Ik heb niet alle tijd, noch veranderen mijn gevoelens en weggestopte herinneringen zich direct in m´n gedachten en nog het ergste, verwoorden mijn gedachten zich niet direct in mooi geschreven woorden. Kijk naar deze zin, goed geprobeerd, maar goed.. ben er dan wel een paar minuten mee bezig, dat gaat niet zo één-twee-drie. Wat ik dus probeer te zeggen, ik heb dus nog maar een half uurtje tot het einde van dit stukje, dat bedoeld is als een update van hoe en waar, zo niet waarom en dan. Je kunt zelf nagaan dat ik dat met mijn tempo niet ga redden, mijn excuses als de laatste week oid in telegramstijl wordt geschreven, maar misschien heb je het wel druk, dus dan maakt het je helemaal niets uit.

Het weekend
Toen ik net weer teruglas, werd ik even blij. Blij van het feit dat ik alleen de laatste paar regels las en er een glanzend weekend werd voorspeld.

“In chronologische volgorde: huiswerk, drinken, uitgaan, brakker worden, strand, drinken, drinken, ontnuchteren, siesta, getting ready, PARTY!, eventjes tukken, stad beetje bezichtigen, shoppen op een grote hippiemarkt, eten en kapot in slaap vallen.”

Dit deed me een beetje denken aan het idee dat ik had over mijn laatste weekend in Buenos Aires, wat dus zou betekenen dat ik niet veel te vertellen zou hebben, behalve mijn belevenissen deze week. Niets is minder waar, alhoewel ik dit in twijfel trek, er moet vast wel iets te bedenken zijn wat minder waar is. Ik zie namelijk overeenkomsten. De eerste grote overeenkomst is dat ik me erg veel van het weekend voorstelde. De tweede overeenkomst is de gelijkenis in wat er uiteindelijk van gekomen is, weinig. Laten we ons, vanwege het tijdgebrek, even richten op het woord met alleen maar hoofdletters, PARTY. Omdat ik zowat celibaat leefde op partygebied in BsAs, zou elk feestje welkom zijn. Zoals je had kunnen lezen stond ik, samen met wat anderen, op de gastenlijst van een enorm vet feest. Ook al zou het niet extreem vet worden, ik zou me wel vermaken. Zo´n lange tijd zonder feest had ik al sinds m´n kindertijd niet meer meegemaakt en zoals iedereen weet is een kinderhand snel gevuld. Mijn partyhand was inmiddels verschrompeld tot een piepklein muizenhandje en had slechts een beetje goede muziek, een paar leuke mensen en een redelijke omgeving. Ik kan je vertellen dat ik die avond verbaasd was hoe slecht een feest kan zijn. Een hal waar je 3 Boeings in kwijt kan, waarvan één zijde bestond uit ramen, waarachter een pretpark schuilging die zoveel licht produceerde dat binnen een zonnebril niet zou misstaan. I wear my sunglasses at night, ja... ik ook, maar dan om andere redenen. Verder een handjevol mensen, waarvan de helft met mij op de foto wilde, een onzichtbare DJ en bier voor €1,30 => stelletje idioten. Gelukkig was het hostel maar een goede 25 minuten rijden.

Omdat ik nog minder dan 10 minuten heb maak ik een klein sprongetje naar afgelopen weekend, mijn laatste in BsAs, om de vergelijking af te ronden. De donderdag voor het weekend was ik met de Zweden in een uiterst trendy bar in de buurt van het hostel. Het duurde niet lang eer er een gesprek ontstond tussen Fabian, die een mystieke aantrekkingskracht op het vrouwelijk geslacht uitoefent, en een mooi tot heel erg mooi meisje, die vergezeld werd door een onbeschrijflijk schone dame. Van die laatste soort heb je daar trouwens wel meer rondlopen. Onder de indruk van zijn zelfverzekerde woorden, de fles nepchampagne die op tafel stond en de niet onaantrekkelijke tafelgenoten, nodigde zij ons uit voor een houseparty waar haar broer, vaste DJ van Pacha, zou draaien. Het afgelopen feest zou zijn bezocht door bijna 1.000 mensen en het werd gehouden in een enorme ranch net buiten de stad. Ze beloofde ons een waanzinnig feest, waarin de ochtend, ingeluid door DJ´s die op het scherpst van de snede zouden draaien, geen einde zou brengen aan de muziek. Té mooi om waar te zijn? Ja.

Enfin, de betreffende zaterdag bracht ik door met vooral geld uitgeven. Voor het eerst in m´n leven vond ik het op zich wel aardig om te shoppen. Ik denk dat de rede hiervan was dat ik me besefte dat ik wel erg weinig geld neer hoefde te tellen voor best wel aardige kledij. Ook bracht ik in Recoleta een bezoekje aan een soort verzamelplaats van familiegraven (zie foto´s), erg interessant voor mij, aangezien ik erg van begraafplaatsen houd. Na deze vrij aardige dag besloot ik, aangezien het een vermoeiende, maar ongetwijfeld onvergetelijke nacht zou worden, een tukje doen. Makkelijker gezegd dan gedaan en het liep uit op een falicante mislukking… ik sliep een minuut. Het kutte van een minuut slapen is dat je er veel vermoeider vandaan komt. Daarnaast heb je het gevoel dat je je tijd beter had kunnen besteden, en dat is waar. Verder heeft die ene minuut slapen geen enkele invloed op een eventueel eerder inkakmoment op de komende avond. Als laatste ben je chagrijnig op jezelf, die kutkamer, die godvergeten klotehitte, irritante andere bewoners van je huis die steeds het licht aanlaten, de deur open en geluid maken. Mijn bezwete vertrokken gezicht klaarde echter op bij de gedachte dat alle miniprobleempjes die opspeelden in m´n hoofd, zouden worden teniet gedaan, zo niet meer, met deze onvergetelijke avond. Na enkele biertjes te hebben genuttigd was het wachten op Onno, die inmiddels was gearriveerd in de stad. Onno eigen, liet hij enige tijd op zich wachten, waardoor we pas laat gingen eten, samen met Lou en z´n vriendjes uit BsAs. Voor een prijs van 1 sushi in Amsterdam bestelde je hier genoeg sushi voor twee personen. Een prima maaltje voor het uitgaan en het was uiterst gezellig. Enigzins ongemakkelijk zat ik er wel, aangezien ik ook nog met wat andere had afgesproken om naar het feest te gaan, maar toen het uiteindelijk zo laat was, ging ik er van uit dat ze al vertrokken waren en bij terugkomst in het hostel bleek dat ook zo. Ik heb ze de rest van de avond niet meer gezien. Om de vrij oninteressante kleinigheden niet als bladvulling te laten dienen, zal ik het kort houden. Feest bleek afgekapt door de politie, en te worden voortgezet in een ander pand, gelegen in een rijk deel van BsAs. Al enigszins getemperd in m´n hoop in een onvergetelijke avond werd ik aangenaam verrast door de muziek. Er werd prima gedraaid, maar daarmee is ook alles gezegd. Na een uurtje weer op weg naar het volgende feest, waar we nooit zouden aankomen, omdat het al afgelopen was toen we al een tijdje in de auto zaten. Dan maar weer terug naar BsAs en afscheid nemen van een avond die niet zo had mogen zijn en m´n broertje, die ik toch een wat interessantere avond had gegund. Beetje bedroefd m´n spullen gepakt de dag erna en de mensen gegroet, waarmee ik toch een vrij hechte band had. Ook de mensen gegroet waarmee ik een wat mindere band had, dat deed me dan ook niet zoveel. In de taxi naar het vliegveld, gereden door een oud-speler van de Argentijnse hockeyheren, recapitulerend op een paar weken Buenos Aires, die toch echt totaal anders waren dan ik me had voorgesteld. Ik denk dat Buenos Aires heel erg veel potentie heeft om mij een fantastische tijd te bieden, maar ze heeft dat nog niet helemaal waargemaakt. De lamleggende hitte, intense Spaanse cursus, gesloten clubs en andere factoren maakte van deze periode toch iets minder interessant. Aan de andere kant waren er vele momenten van geluk, vertier en nog meer momenten van leer, in het Nederlands leermomenten. Mijn Spaans is inmiddels redelijk, en dat is een wereld van verschil met het niveau wat ik in Nederland had, ik kon niks. Nu wel. Ook was het erg aangenaam dat het zo ontzettend goedkoop was, het eten fantastisch en de mensen heel erg vriendelijk. Ook was de massage buitengewoon.

We zullen zien in hoeverre mijn wat lagere verwachtingen over mijn tijd hier worden beantwoord. Tot nu toe erg positief, wat betreft werk, mensen en woning. Veel meer is er ook weer niet vertellen, ik ben er net. Misschien dat kinderen hier net zo weinig humor hebben als in de rest van de wereld. Dat die prachtig ´indrukwekkende´ kerk me vandaag echt niet meer interesseerde als de kreupele bij de ingang, zeurend om een aalmoes. Dat ik zo iets ga drinken. Dat ik en Jasper dinsdag een presentatie moet houden voor de baas en enkele mensen met/voor we gaan werken, in het Spaans. Dat het lekker weer is. Dat je dat ook op internet kan vinden. Dat ik nu echt moet kappen. Dus een groet aan u allen!

Suerte